BIR

30 yasindayim. Okullar okuduk, ulkeler gezdik, dunyanin her biryerinden yemekler tattik, para kazandik, evlendik, aldattik ve belkide aldatildik. Ama hala oldugum yerde sayiyorum gibi yada gibisi fazla.

Nefret ettim cabalamaktan. Hergunu ayni sekilde yasamaktan. Gotum yemiyor defolup gitmeye yada herseyi defetmeye.

Dogdugu buyudugu yerden uzakta yasayanlar bilir: ulkemde kalsaydim hayatim nasil bir yon alacakti diye dusunmeden edemezler surekli. Evet tamam hayatimiz her zaman istedigimiz sekilde gitmiyor olabilir ama o hayatin cok farkli olacagini (ulkende kalsaydin) hep bilirsin. Iyi yada kotu ama belkide cok daha mutlu.

Icim sisti cabalamaktan o sansi bir turlu yakalayamamaktan. Bu yuzden bu blog olayini icimi kusmaya ayiriyorum, kufur etmeye, katlanmak zorunda kaldigim ama yuzlerine soyleyemedigimi soylemek icin yaziyorum.

HAYATA OLAN ISYANIMI YAZIYA DOKUYORUM, YANI EN IYI YAPTIGIM SEYE.