UC BU IS GUC

Evet her ne kadar guclu bir okadar da umarsiz oldugumu dusunsemde oyle bir insan degilim. Bir o kadar icli, bir o kadar kalbi delik.

Eve geldi bugun, kalan uc bes esyasini toplamaya. Bana hala bakacagini soyledi, aramizda ne olursa olsun. Ne komik, ben bir besleme, kendine yetemeyen insan modunda. Yaziklar olsun onca yila, gecirdigimiz zamana. Hala asagilaniyorum, bana bakmak.....halbuki ben ona batim yillardir.

Istedigi kadar gozu dolsun, aglasin beni ilgilnedirmez. Ben 4 aydir goz yasi dokuyorum kimsenin umrunda degil. Kimseyi yargilamaya gerek yok, ayriliklar insani uzun sure kanatiyor, nedenini bilmesekte. Herkes birden asshole kesiliyor, verilen aliniyor, gecmis sorgulaniyor.

Acaba ne icin? Karsindakini acitmak ne kadar kolay, uzmek, yok saymak......yada yasanmamis gibi gormek....hepsi bir kendini kandirma...hepsi bos...

Yillar sonra pazen elbisemle kendimi sardunyali bir bahcede yaprak dolmasi sararken gorebiliyorum, butun bu olanlara gulup gecip, boyle bir zamanin hayatimda hic olmadigini yada hayalden yada gercekten ayird edemeyecegimi dusunuyorum.

Ingiltere'de gecirdigim bu yillarin sadece bir hayalden ibaret oldugunu ve kendimin sadece akdeniz gecelerine ait olacagini dusunuyorum.

Hey hayat! Varsa bir oyunun bana oynayacagin lutfen oynama bir daha, kaldiramayacagim zira artik. Cekilmez olmaya basladi bu oyunlar....Ozellikle evcilik oyunu.....