Sonunda Ipod Shuffle Aldim

Birileri evden giderken bana dogumgunumde verdigi Ipod'u kendi alip goturmustu. Galiba icime oturdu(mus). Sonra eksikligini hissettigim ama, pek de umrumda olmamis gibi davrandigim bu aletin yoklugu bir takintiya donustu. Aylardir kendime bir Ipod alacagim deyip duruyordum. En sonunda para harcamanin ve xmas'in verdigi alisveris gaziyla (ki ben kim alisveris kim) gittim kendime uyduruk bir Ipod aldim.

Muzik dinlemenin doruklarindayim, ne kadar da degistiriyormus su meret insanin ruhunu, modunu.

Neyse, bir de sunu farkettim gecen gun: turkcemin ciddi boyutlarda bir botok olayina ihtiyaci oldugunu. Gittikce konusma dilimin kotulesmesinin yani sira, yaziya dokerken icimdekileri, sanki bobrek tasi dokuyor gibi sanci cekiyorum artik. Devrik cumleler birbirini kovaliyor, okudugumdan kendim bile bir anlam cikaramiyorum. Bir bakiyorum harfleri bile atlamisim yazarken. Ay ay, bu bana olacak sey miydi? Herseyi yediriyorum da Turkce'min tedavulden kalkmasini ruh halime uyduramiyorum...

Gecenlerde gene dusunuyordum (gene) , hayati bir dert ummasina cevirmisiz. Bazen aklima geliyor kendimizi bosuna uzdugumuz zamanlar, sanki acilar icinde olmak bir ayricalik kimileri icin. Kendini acindirmak karsindakine, basin yukarda dimdik durup 'hadilen' diyememek hayata.
Biraz daha dusunmek lazim galiba.....

Neyse, icim bayildi. Bir yuruyuse cikip dolanacagim.

Geri donmeyebilirim.

Hepinize umutla dolu yeni bir yil diliyorum.